Marc de Bel - De Katten van Kruisem (1995)

Joppe Belmans is de topspits van de knapenploeg van VCE Kruisem en droomt van de topschutterstrofee in het provinciale kampioenschap. Zijn grootste supporters zijn zijn opa (zelf ooit topschutter bij VCE Kruisem) en Lana, de zus van zijn ploegmaat Sander. Joppe is smoorverliefd op Lana en Lana smoorverliefd op hem. Ondertussen maakt het dorp zich op voor de kermis en het jaarlijkse voetbalfeest en verdwijnen er hoe langer hoe meer katten spoorloos, ook die van Joppes grootouders. Tijdens dat weekend wint Joppes ploeg de halve finale van het provinciale voetbalkampioenschap. Op het grote voetbalfeest 's anderendaags slaat de vonk tussen Lana en Joppe over, maar wordt ook Joppes fiets gestolen. de week daarna komt Joppe door zijn amoureuze gekonkelfoes te laat op training en wordt hij door zijn trainer naar de bank verwezen voor de finalewedstrijd. De avond voor de finale ontdekken Joppe en Lana echter wie achter de fietsdiefstal zit.

Ik was tien jaar tien dit boek uitkwam. Ik weet nog hoe ik toen als een bezetene naar onze dorpsbibliotheek ben gehold om er tot mijn spijt vast te stellen dat alle drie exemplaren reeds uitgeleend waren. De Bel was op dat moment zowat een halfgod voor mij. Nu ik "De Katten van Kruisem" een kleine twintig jaar later opnieuw gelezen heb, begrijp ik ook wel waarom. Hij maakt er een erezaak van om zowat elk substantief te vergezellen van (minstens) één adjectief, wat toen niet alleen mijn verbeelding ten goede kwam, maar ook een sterke uitbreiding van mijn woordenschat betekende. Wat me in dit boek wel stoorde is dat De Bel de clichés in zijn beeldspraak niet schuwt. Wanneer het over verliefdheid gaat, beschrijft hij steevast hoe miljoenen vlinders zich een uitweg willen banen uit Joppes lichaam. Ook die drang naar het superlatief lag me tijdens het lezen wat zwaar op de maag. Voorts zijn de personages in dit boek behoorlijk eendimensionaal. Een pestpuber, bijvoorbeeld, zoekt altijd zonder enige reden ruzie, is dom, heeft doorgaans last van verschrikkelijke acne en loopt er slordig gekleed bij. Punt. Natuurlijk is dat de kritiek van een volwassene, die de jeugdliteratuur intussen ontgroeid is. Als was ik daar nog blind voor en trok ik me er dus ook geen bal van aan.